เป้าหมายการวิ่ง – Thongkong

เป้าหมายการวิ่ง

 

ก่อนจะเข้าเรื่องเป้าหมาย ขณะที่เขียนบทนี้ ใกล้ถึงงานวิ่ง Ultra 10 ชั่วโมง ของสวนพฤกษ์ปี 2558 ละ (Link รายละเอียดงาน)

ปีที่แล้ว ผมลงงานวิ่งนี้ ทั้งที่ระยะทำการตอนนั้นยังอยู่แค่ 21-30km (ช่วงนั้นที่วิ่งงานนี้ Baitong เคยเขียนไว้ : ความเคลือบแคลงใจในตัวนักวิ่ง – The ambiguity in the runners. – Baitong )

 

ด้วยตรรกะที่คิดง่ายๆ ว่าก็แค่วิ่ง 21k 3 ครั้ง ก็ครบแล้ว (ผู้จัดตั้งเป้า Finisher ว่าต้องอย่างน้อย 63k) ตอนนั้นก็ยังคุยกับคุณใบตอง เพื่อนร่วมแก๊งค์ ว่าน่าจะทำได้ (Baitong : https://th-th.facebook.com/Tongniti)

 

 

Screenshot 2015-04-27 22.12.28ผลปรากฏว่าเจ็บปวดข้างเข่ารุนแรงตั้งแต่ราวๆ 20-30k แรกมั้ง ถ้าดูจากที่จดๆไว้และที่จำไม่ผิด นอกนั้นเดินๆนอนๆ จนได้ระยะมาราธอน

10432108_10154314644125338_2443541859101477088_n (1)(หลังจากนั้นร่วมครึ่งปี ค่อยไปลงวิ่งมาราธอน 42.195k จริงๆในงานสุโขทัยมาราธอน)

 

จริงๆที่ผมชอบคำว่าลากไส้จนเอามาตั้งเป็นกรุ๊ป ก็เพราะอาการลากไส้ตอนวิ่งนี่แหละ ( Link: กองร้อยลากไส้)
(ก็ได้ยิน เพื่อนนักปั่น ท่านนี้ FB:Thitibordee เป็นคนเรียกให้ได้ยินอีกทีละก็เลยฮามาถึงทุกวันนี้)

บางคนอาจสนุกที่ได้ทดลอง ได้ทำผลงาน ได้ฝึก หรือมีเป้าต่างๆ

ส่วนตัวผมเอง สาเหตุที่วิ่งอย่างต่อเนื่องไม่มีเลย ไอ้ครั้นจะว่าเพื่อสุขภาพก็น่าจะเกินเลยไปหน่อยละล่ะ

แต่หลังๆเริ่มสัมผัสเป้าหมายตัวเองได้ละ ว่าผมชอบ “นึกอยากวิ่งก็ได้วิ่ง” นี่แหละที่ชอบเสมอมา

อย่าง ตอนที่วิ่งใหม่ๆ รับไม่ได้มาก กับการต้องยัดทุกสรรพสิ่งลงกระเป๋าคาดเอวใบเล็กๆ (ถ้าไม่นับว่าขับรถไปวิ่ง) จนพอรู้ว่าโลกใบนี้เค้ามี Hydration Pack (เป้น้ำ) (เดินผ่านไปเห็นในห้างโดยบังเอิญ) ก็ซื้อมาลองอย่างไม่ลังเล แล้วก็เริ่มเมาเอ็นโดฟินได้ทุกที่ทุกเวลาตั้งแต่นั้นมาเลย พกผ้าขนหนู พกชุดเปลี่ยน อยากไปไหนวิ่งไปมั่วซั่วไปหมด

ระหว่างที่เราก็ทำอะไรไปมั่วๆ ตามความอยาก ก็ได้รู้จักกับนักวิ่งปอดเหล็กขาโหดจำนวนมาก ก็คิดว่าเราโหด เพราะเราอยากไปไหนวิ่งไป ซึ่งจริงๆไม่ขนาดนั้น

ยิ่งตั้งกลุ่มว่าลากไส้ แม่งยิ่งโหดไปอีก จริงๆ มันก็คือการแสดงออกถึงความตะแบง อยากทำอะไรก็ทำ วิ่งลู่ไฟฟ้าได้นิดๆหน่อยๆก็ลงวิ่งมินิ วิ่งมินิได้นิดๆหน่อยก็ลงฮาล์ฟ ไม่ชอบยืดเหยียดก่อนและหลังวิ่งก็เลิกซะ (ผมไม่ยืดเหยียดก่อนและหลังวิ่งมามากกว่าหนึ่งปีเต็มละ สถิติการบาดเจ็บเรียกได้ว่าแทบไม่มีนะ แต่อาจเพราะไม่ได้วิ่งเร็ววิ่งโหดมากละมั้ง แค่วิ่งไปเรื่อยๆ)

ย้อนกลับมาหัวข้อเดิม เป้าหมายการวิ่ง ผมกลับคิดว่าตัวเองไม่มีเป้าหมาย จริงๆแล้วการอยากวิ่งก็ต้องได้วิ่งนั่นแหละคือเป้าหมาย

 

.

.

.

แต่ผ่านไปปีกว่าๆ เพิ่งประมวลผลได้

และมารู้ตัวเอาเข้าจริงๆก็….. มีเช้าวันหนึ่ง ที่ผมออกมาวิ่งแต่เช้า แล้วก็นึกอยากไปกินก๋วยเตี๋ยว ก็เลยแวะไปกิน พอกินเสร็จก็ จ้อกกิ้งต่อทันที พอผ่านไปสักพักเริ่มคิดว่าย่อยดีแล้ว ก็ค่อยเพิ่มความเร็วขึ้นมาหน่อย

 

นั่นล่ะ คือประเด็น

 

แม้วิ่งมานาน ความเร็วไม่ค่อยชัด ระยะวิ่งไม่ค่อยแน่นอน

 

แต่ไอ้การนึกอยากวิ่งก็ได้วิ่ง ได้ฟาดก๋วยเตี๋ยวชามโตหน้าปากซอยแล้ววิ่งต่อไปนี้แหละ มันใช่ละล่ะ เราชอบวิ่ง จนไม่ต้องคิดอะไรเพิ่มแล้ว ขอได้วิ่งเป็นพอ

พอคิดถึงวิ่งอะไรก็ได้ คิดถึงที่อยู่ดีดีชวนกันวิ่งไปนครปฐม เฉย

 

เดี๋ยวนี้พอมีคนมาคุยเรื่องวิ่งว่าอยากวิ่งต้องทำยังไง ผมมักบอกว่า มีแนวอื่นๆที่เค้าแนะนำกันได้ดีๆกว่าผมมาก

 

แต่ถ้าจะถามผม ส่วนตัวผมมีแค่… อยากวิ่งก็วิ่ง วิ่งไม่ไหวก็เดิน อย่าก้าวขายาวเกินแนวเข่านัก รองเท้าก็ลองๆดูไปละกัน อยากรู้ก็อ่านเยอะๆ ไม่ชอบอ่านก็ลองเยอะๆ 😛 ไม่สิยาวไป

 

จริงๆก็มีแค่ ก็ลองวิ่งๆดู มันเหนื่อยก็เดิน ทำไปเรื่อยๆเดี๋ยวมันก็วิ่งได้ของมันเอง

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s