วิ่งไปทำไม? – Why you run? – Thongkong

อะไรทำให้มาวิ่ง

เชื่อว่าหลายท่านก็ต้องเจอ ต้องเคยถาม ทั้งจากคนวิ่งด้วยกันหรือเพื่อนๆที่ไม่ได้วิ่ง

ผมเองก็ได้ยินคำถามนี้เยอะ จากทั้งคนสนิทไม่สนิท นอกและในวงการวิ่ง (น่าจะเยอะในช่วงที่เรียกได้ว่าเป็น Newbie Runner ตามคอนเซปต์ Blog นี้) เพราะผมไม่ใช่คนสนใจสุขภาพ ไม่ใช่คนอ้วนอยากผอม คนผอมอยากหุ่นดี ฯลฯ

ถ้าตอบสั้นๆทุบดินมันก็ต้องตอบตรงๆว่า มาวิ่งเพราะชอบวิ่ง ไม่มีอะไรอื่นเลย

แต่วันนี้มาลองคิดๆดูให้ละเอียด ลึกลงไปเราก็พอจะเห็นสาเหตุ

ผมชอบที่มันง่าย อิสระ ไร้กรอบ ไม่มีจารีต ปล่อยตัวไปได้เรื่อย ไม่จำเป็นต้องมีพิธีรีตอง เงื่อนไขหรืออุปกรณ์อะไรเป็นสำคัญ คนเดียวหรือเป็นหมู่ก็ได้

ผมชอบในความหลากหลายของมนุษย์ และเบื่อการตีกรอบมนุษย์มากที่สุด (แต่เสือกทำงานด้านกฎหมายนะ ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นนักตีกรอบที่สุดสาขาหนึ่งเลย)

ชอบที่วงการวิ่งเป็นที่ๆ คนเงียบ คนช่างพูด คนเก็บตัว คนเรียกร้องความสนใจ มาอยู่รวมกันได้สอดคล้องมาก วงการหนึ่งเลย

อยากจะมากมายไปด้วยมิตรภาพซาบซึ้งวิ่งเคียงข้างไปด้วยกัน หรืออยากจะสันโดษชวนกันไปวิ่งด้วยแชทสองสามประโยคแต่งตัวออกมาลุย ก็ยังเป็นวงการเดียวกัน

ขณะที่สำหรับกิจกรรมอื่นๆ ส่วนตัวผมมองว่าหลายๆวงการมักต้องมีทิศทางของภาพรวม หลากหลายมากไม่ได้จะดูแปลก อย่างถ้ายกตัวอย่างที่ผมเคยประสบมา เมื่อก่อนผมทำงานใหม่ๆก็เป็นคนชอบใส่เชิ้ต ใส่สูท แต่ชอบฟังดนตรีแรงๆ ภาพออกมาแปลก ต่อมาชอบเสพย์ดนตรีอิเล็คทรอนิคส์ในผับมากๆ trance house dubstep แต่ก็ชอบนั่งหรือชอบยืนฟังเฉยๆ กลายเป็นไม่เต้นเยอะอยู่ยากซะอีก หรือชอบดื่มวิสกี้เพียวๆ สามสี่แก้วคุยกันพอให้เสียงแหบพอประมาณแยกย้าย ก็อยู่ประเทศไทยยากอีก แม่งแดกกะมิกซ์คืนนึงหารตกคนละ 2,000 ตั้งกะค่ำยันผับปิดตีสอง (บางทีไปต่ออีก!?) ขี่มอไซก็แบ่งชนชั้นกันด้วย CC พอจะเลี้ยงบอนไซขึ้นแบบไม่สวยก็ไม่เข้าพวก เรียกได้ว่ามันมีจารีตมันอยู่นั่นเอง

ก็ไม่ได้รังเกียจจารีต ก็เข้าใจว่ามีอยู่จริง ถ้ามองแบบไม่ดัดจริตอย่างในประเทศไทย ถ้าพูดถึงคนเงินเดือน 3-4 แสน แต่นั่งรถเมล์ไปไหนมาไหน ก็ต้องยอมรับนะว่ามันแปลก (แต่ไม่ใช่ทำไม่ได้ ก็ถ้าเขามีบ้าน 50 ล้าน ห่างจากสวนสาธารณะ 5 ป้ายรถเมล์ ทำไมเขาจะขึ้นรถเมล์ไม่ได้)

แต่ถ้าเรากำลังจะพูดถึงงานอดิเรก ที่เป็นโลกที่เราอยู่ขนานกับภาระหน้าที่หลักของเราแล้ว มันน่าขันเสียจริงถ้าเราจะหลีกหนีจารีตหนึ่ง เพื่อมาศิโรราบ น้อมรับอีกจารีตหนึ่งโดยที่ตนไม่มีความสุข

ไม่ใช่จะมีสูตรสำเร็จว่าทำอะไรแตกต่างแล้วจะมีความสุข แต่ผมแค่รู้สึกว่าถ้าเราได้ทำอะไรที่เราอยากทำจริงๆมากกว่า มันจะมีความสุข

เรื่องวิ่งนี้ยังมีที่ยืนให้ความหลากหลาย อยากจะวิ่งสั้นเร็วๆ วิ่งยาวช้าๆ วิ่งข้ามจังหวัด วิ่งขึ้นเขา ถ้าอยากทำก็ได้ทำ

คนตัวใหญ่วิ่งช้า คนตัวเล็กวิ่งเร็ว หรือกลับกันคนตัวใหญ่วิ่งเร็ว คนตัวเล็กวิ่งช้า ก็มี

หลายๆท่านที่เริ่มวิ่งจริงจัง ผมว่าคล้ายๆ ผู้เผยแพร่ศาสนา เริ่มบรรลุเริ่มมีความสุข แล้วก็เริ่มอยากแบ่งปัน อาจจะด้วยการชวนคนมาวิ่ง ชวนคนมาสนใจสุขภาพ ชวนคนให้มาจบมาราทอนให้ได้สักครั้ง ฯลฯ ตามสิ่งที่ตนประสบมา

ส่วนตัวผม เคยคิดว่าไม่มีอะไรจะเผยแพร่ ไม่เคยคิดอยากชวนใครหรืออยากให้ใครเป็นแบบไหนเลย (แต่ถ้าอยากวิ่งแล้วมาคุยด้วยนี่คือผมพูดยาวยันลิงหลับ) แต่มองไปลึกๆแท้จริงแล้วผมเองก็มี แต่ความเป็นรูปธรรมมันคงยากกว่าตัวอย่างข้างบนพอสมควร ณ ตอนนี้เองก็ยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร

ผมเองมีความหวังเช่นกัน ที่จะเผยแพร่ให้ทัศนะคติเรื่องการวิ่ง (สำหรับคนที่อยากเข้ามาวิ่ง) มันต้องเรียบง่าย ไร้ขอบเขต ไร้พิธีรีตอง ไม่คุกคาม อยากทำอะไรต้องได้ทำ ไม่ต้องเขิน ไม่ต้องกลัว

((บทนี้อาจเกิดขึ้นมาได้ เพราะเมื่อวานขี้เกียจแวะหาที่เปลี่ยนชุดวิ่ง ก็เลยถอดเสื้อนอกที่ใส่ทำงานม้วนไว้ในกระเป๋า เปลี่ยนรองเท้าแล้วก็วิ่งมันทั้งกางเกงยีนนั่นแหละ!))

เพ้อ สไตล์ NEWB อยากจะจำมันไว้นานๆ

 

Thongkong

Advertisements

2 responses to “วิ่งไปทำไม? – Why you run? – Thongkong

  1. เช่นนี้นี่เอง
    เขียนอะไรจึงโดนใจพี่ตลอด

    เป็นอีกคนที่ “ชอบในความหลากหลายของมนุษย์ และเบื่อการตีกรอบมนุษย์มากที่สุด”
    แถมให้ด้วยว่า ตื่นตาตื่นใจ ภาคภูมิใจ และสนุกกับการเกิดเป็นมนุษย์มากๆ ^____^

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s