ความเคลือบแคลงใจในตัวนักวิ่ง – The ambiguity in the runners. – Baitong

ความเคลือบแคลงใจในตัวนักวิ่ง – The ambiguity in the runners.

By Baitong

10 - Hour Suanpruek99 Ultra Marathon 2014

เข้าสู่เดือนพฤษภาคม 2557 เป็นเวลา 1 ปีของการก้าววิ่ง ผมเสพติดการวิ่งอย่างจริงจัง เริ่มจากหลักกิโลเมตรที่ 0 ปัจจุบันเข้าสู่ กิโลเมตรที่ 1000 จากรายการ TMB-ING PARK RUN 2013 ระยะ 10 Km เข้าสู่รายการ 10 – Hour Suanpruek99Ultra Marathon 2014 การวิ่งเป็นกิจวัตรของผมไปเสียแล้ว มันทำให้การดำรงชีวิตของผมปรับเปลี่ยนให้เข้ากับงานอดิเรกที่ยิ่งใหญ่สิ่งนี้ ในวันหยุดทำงานจากเมื่อก่อน แสงแดดส่องหน้าแล้วจึงตื่น เปลี่ยนมาเป็นถึงสนามซ้อมวิ่งตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ทำงาน แม้กระทั้งจะไปเที่ยว ไปทำงาน มีหลายครั้งที่ผมใช้สองขาวิ่งไป

คนรอบตัวผมไม่ว่าจะเป็นญาติ รวมไปถึงเพื่อนๆ ทั้งที่สนิทและไม่สนิทต่างมองเข้ามาด้วยมุมมองที่เคลือบแคลงใจ ในงานอดิเรกของผมอยู่บ้าง คำถามที่เกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าคือวิ่งไปทำไมตั้งมากมาย วิ่งไปทำไมในเมื่อผอมอยู่แล้ว วิ่งแบบนี้สุภาพจะเสียมากกว่าได้ หรือประโยคที่ทำให้ผมถึงกับสับสนใจคือ “ทรมานร่างกายไปแบบนี้ กระดูกจะเสื่อมเร็วกว่าคนทั่วๆไป” หรือกระทั้งชักชวนให้ผมหยุดวิ่งไปเลย ความเคลือบแคลงใจของบุคคลกลุ่มนี้มีเต็มไปด้วยความหวังดีแฝงอยู่ในคำถาม ผมยินดีและขอบคุณกับสิ่งนั้น

ผมจะตอบคำถามหรืออธิบายเป็นคำพูดอย่างไรให้เข้าใจ ผมพยายามเชื้อเชิญให้พวกเค้าเหล่านั้นมาลองสัมผัสวิถีของนักวิ่งเพื่อร่วมหาคำตอบให้กับคำถามข้างต้น ผมวิ่งก็เพราะว่ามันสนุกและมีความสุข ไม่ว่าจะเป็นการวิ่งเร็ว วิ่งไกล หรือวิ่งนาน ความสุขและความสนุกนั้นมีหลายมิติของการวิ่งในลักษณะที่ต่างกัน การวิ่งเร็วมันทำให้ผมสนุก ตื่นเต้น และสดชื่น การวิ่งในจังหวะก้าวช้าๆ มันคือความสุขที่คงอยู่ตลอดเวลาวิ่ง ที่เข้ามาทดแทนความสนุก ตื่นเต้นของการวิ่งเร็ว ได้เสพบรรยากาศรอบตัวได้พบปะนักวิ่งหลายท่าน การวิ่งไกลและนานมันเป็นความท้าทาย ขีดจำกัดของกล้ามเนื้อ และจิตใจของนักวิ่ง ตลอดเวลาที่ยังคงก้าวเท้าอยู่มักจะมีเหตุผลมากมายทำให้ผมหยุดวิ่ง อาจมีเพียงอารมณ์สุนทรีย์ที่พาขาให้ก้าวต่อไป วิถีของนักวิ่งช่างมีหลายมิติให้ค้นหา

ในประเด็นเรื่องร่างกาย นักวิ่งได้สั่งสมความแข็งแกร่งมาทีละน้อยจนร่างกายมีสมรรถภาพที่ดีกว่าบุคคลทั่วไปจึงสามารถวิ่งได้ไกลและนานซึ่งเป็นเรื่องธรรมดา ศักยภาพที่ธรรมชาติให้มนุษย์มันช่างน่ามหัศจรรย์ยิ่งนักที่สามารถปรับตัวให้เข้ากับกิจวัตรที่เราทำ

หลังจากที่ผมได้ไตร่ตรองและทบทวนถึงเสียงเคลือบแคลงต่องานอดิเรกที่ผมรัก ผมตัดสินใจที่ยังคงวิ่งอยู่และจะวิ่งต่อไป แม้นักวิ่งอย่างผมจะไม่มีพลังที่ยิ่งใหญ่ แต่ผมเชื่อว่าการวิ่งเป็นกิจกรรมอันใหญ่ยิ่งที่นักวิ่งเข้าใจกันดี

Advertisements

One response to “ความเคลือบแคลงใจในตัวนักวิ่ง – The ambiguity in the runners. – Baitong

  1. Pingback: เป้าหมายการวิ่ง | The Noob Runners' stories to be told

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s