วิ่งยาวๆเป็นงานอดิเรกที่ตอบไม่ได้(ตอบอะไร?) – Thongkong

นักวิ่งจำนวนมาก มักมีเป้าหมายว่า ทำไปเพื่ออะไร หรือค้นพบอะไรในตัวมัน แต่บทนี้สำหรับผม จะเสนอมุมมองด้านหนึ่ง ที่ไม่มีอะไรให้ค้นหาในตัวมัน และไม่ได้ทำไปเพื่ออะไร

วิ่งสำหรับผมมันก็คือทำไปเรื่อยๆ เท่านั้นเอง

ผมมาวิ่งเพราะผมเข้าถึงความสนุกของการวิ่งนี้เอง ทำนองเดียวกับการเล่นเกมส์ ดูหนัง ฟังเพลง นั่นแหละ ถ้าถามว่าทำไปเพื่ออะไร หรือเพราะอะไรถึงมาทำ กลับตอบไม่ได้

ชอบก็คือชอบ วันก่อนเพิ่งโทรศัพท์คุยกับพ่อ พ่อก็ถามอยู่เหมือนกันว่ามันหัวเลี้ยวหัวต่ออะไรถึงมาวิ่ง ผมก็ตอบไม่ได้ (พ่อผมก็วิ่งครับ ยังไม่เคยได้วิ่งกับท่านสักที ปีนี้ว่าจะไปเยือนและวิ่งกับพ่อสักหน่อย)

จริงๆมันน่าคิดว่า การตอบไม่ได้นี่เป็นปัญหา หรือคำถามกันแน่ที่มีปัญหา จริงๆพฤติกรรมมนุษย์มีปนๆกัน ไม่มีอะไรดีไปทั้งหมดหรือไม่ดีไปทั้งหมด แต่พฤติกรรมที่จารีตเคยชินนั้น คนกลับไม่ค่อยถาม อย่างเตะบอล หรือสูบบุหรี่ นี่เป็นจารีตชายไทย คนไม่ค่อยถาม พอหันมาเจอคนวิ่ง 30 โล มันช่างน่าถาม (ถามไม่ยาก แต่จะตอบอะไรดี)

แต่ถ้าถามว่าเริ่มเมื่อไร นี่พอได้นะ มันเริ่มขึ้นประมาณช่วงเดือนนี้ของปีที่แล้วผมเริ่มเอาเท้าแตะลู่ไฟฟ้าในฟิตเนสแถวที่ทำงาน หรือพื้นสวนสาธารณะ เริ่มต้นก็ด้วยเรื่องของสุขภาพ ตามมาด้วยการอยากเพิ่มน้ำหนัก

แต่ต่อมาความรู้สึกชอบมันในลักษณะงานอดิเรกก็เข้าครอบงำเข้ามาเรื่อยๆ

รู้สึกตัวอีกทีก็คิดไปอย่างปกติเลยว่าวิ่งเป็นงานอดิเรก ซึ่งงานอดิเรก บางเรื่อง บางคน ก็ตั้งใจและลุ่มหลงกับมันมากบ้างน้อยบ้างต่างกันไป แต่ที่สำคัญก็คือมันต้องสนุกไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง (ไม่เคยได้ยินใครบอกว่าตอนนี้มีงานอดิเรก ที่ก็ทนๆทำไป)

จะทำมันออกมาได้ดีหรือไม่นั้น บางทีก็เหมือนเรื่องอื่นๆในชีวิต คือขึ้นอยู่กับเราจะเอาใครมานิยาม

ประสบความสำเร็จได้หรือไม่นั้น ก็เช่นกัน ขึ้นอยู่กับใครจะมอง บางทีความสำเร็จของจารีตหรือสังคม อาจน่าเบื่อสุดๆของบางคนเลยก็ว่าได้

(ไอเดียข้างต้นนี้สำหรับผมไม่ได้เพียงแค่ใช้กับงานอดิเรก หากแต่มีความหมายไปถึงชีวิตจิตใจ การทำงานเลยทีเดียว)

สมัยก่อนผมเคยเลี้ยงปลากัดเป็นงานอดิเรก เป้าหมายตอนนั้นก็คืออยากเห็นลูกปลากัดสักครอก ปรากฏว่าผมก็ทำแค่นั้น พอครอกนั้นหมดอายุไขก็เลิกเลี้ยงเฉยเลย ซึ่งก็ปาเข้าไป 4-5 ปีได้อยู่มั้ง กว่าตัวสุดท้ายของฝูงจะตายลง (ปลากัดอยู่ในอ่างกว้างๆไม่ค่อยมีกิน ดูจะแข็งแรงกว่าปลาในตู้ที่กินนั่นนี่ทั้งวันจนตัวบะเร่อ) การเพาะปลากัดนั่นก็ไขข้อสงสัยด้วยว่าปลามันกัดกันตั้งแต่ตอนไหน สรุปแล้วก็ไม่ได้ต่างกับสัตว์ที่มีพฤติกรรมครองพื้นที่ทั้งหลายนั่นแหละ (จริงๆคนเราก็เป็นนะ เอามากองรวมกันมากๆเข้ากระทบกระทั่งกันมีเรื่อง)

กลับมาเรื่องวิ่งก่อน ชักจะออกทะเลไปใหญ่

 

ที่เขียนไว้ในวันนี้เพราะว่า หลังจากพรุ่งนี้ เชื่อว่ามุมมองการวิ่งของผมคงเปลี่ยนไปเยอะ ที่รออยู่อาจมีอาการบาดเจ็บ(แม้เราจะพยายามยั้งหรือห้ามไว้) หรืออย่างน้อยที่แน่ๆคือผมคงผลาญทรัพยากรของร่างกายที่ใช้กับการวิ่งในพรุ่งนี้คงเหือดหมดไม่มีเหลือ ผมอยากอัพก่อนวิ่งไว้สักครั้งกับชีวิตก่อนผ่านมาราทอนหรืออัลตร้ามาราทอนก็ตาม

พรุ่งนี้เวลา 6.00 น. จะเป็นการวิ่ง Ultra Marathon ด้วยระยะเวลา 10 ชั่วโมง เป้าหมายของรายการคือ 63 KM. (ซึ่งก็คงจะพยายามวิ่งให้ได้ตามเป้าไว้ก่อน)

งานนี้เดิมทีมีพี่ที่วิ่งด้วยกัน (Cha Put) ชวนมา ณ เวลานั้นผมก็ไม่กะจะวิ่งด้วย เพราะเกินขั้นตอนมาก (ผมตั้งใจเก็บร่างกายไปมาราธอนแรก ตามแผน ตอนสิ้นเดือน มิถุนายน) กับน้อง Pat อีกคนที่ชวน สุดท้ายแล้วก็ตัดสินใจไปเลย ตอกย้ำความแน่วแน่ด้วยการที่เพื่อน Baitong Blogger อีกท่าน และ Ekachai ซึ่งเป็นเพื่อนที่วิ่งด้วยกันในกลุ่มอยู่ ยกมือโดยพลันว่าไปด้วย ฝากสมัครที (แต่เอกสรุปละติดธุระสำคัญ ไปไม่ได้)

 

ซึ่งก็คล้ายงานอดิเรกอื่นๆ มีความสุขก็ทำ ทดลองทดสอบกันไป ไม่ใช่ว่าไม่อ่านตำรากันเลย หรือทำตามตำราไปเสียหมด บางคนใช้เวลากับงานอดิเรกตามกรอบ ราวกับคู่มือระเบียบลูกจ้าง (ซึ่งผมก็หวังว่านั่นมันจะสนุกสำหรับเขา)

 

ว่าแล้วก็ขอตัวไปนอนก่อน ขอไปเตรียมตัวกับการเสพย์ความสุขในวันพรุ่งนี้

 

ลาก่อนกับชีวิตการวิ่งในยุคก่อนผ่าน อัลตร้าฯ แรกในชีวิต นี่จะเป็นคืนสุดท้ายละ

 

พรุ่งนี้เจอกัน อัลตร้าฯ ขอสัก 63 กิโลมาอย่างเบาๆนะ

Advertisements

2 responses to “วิ่งยาวๆเป็นงานอดิเรกที่ตอบไม่ได้(ตอบอะไร?) – Thongkong

  1. ความลุ่มหลงในการวิ่ง มันก็เหมือนกับเรารักสาวซักคน
    …มันรักไปแล้ว เราถึงรู้ทีหลัง
    เราจำไม่ได้ว่าอะไร หรือตอนไหน ที่ทำให้เกิดวาบขึ้นมาว่า…รักละ!!
    พอสาวถามว่าทำไมถึงรักเธอ
    เราก็ทำได้เพียงหาคำพูดดีๆ มาตอบให้เธอพอใจ
    แต่อันที่จริง มันตอบเป็นส่วนๆไม่ได้ มันเป็นภาพรวม มันเป็นความรู้สึก มันเป็นสิ่งที่เรายืนยันออกมาด้วยการกระทำ

    พี่ถูกสัมภาษณ์หลายครั้งว่าอะไรทำให้รักการวิ่ง
    แรกๆ ก็อึ้งไปเหมือนกัน…เออว่ะ วิ่งมาขนาดนี้ ทำไมตอบปุ๊บปั๊บเลยไม่ได้ฟระ
    ตอนนั้นรู้สึกผิดนิดๆ
    แต่ก็อย่างที่เราว่าไว้นั่นแล…บางทีปัญหาอาจอยู๋ที่คำถามก็ได้

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s