การพัฒนานิสัยของนักวิ่ง – The develop habits of runners – Baitong

การพัฒนานิสัยของนักวิ่ง – The develop habits of runners.

By Baitong

หลังจากประสบการณ์วิ่งในสไตล์ Noob runner ได้ผ่านพ้นไป ผมกลับมานั่งคุ้นคิดถึงความลับที่แอบแฝงอยู่ภายในตัวนักวิ่ง ที่ผ่านหน้าผมไป คนแล้ว…คนเล่า เหตุใดพวกเขาเหล่านั้นถึงวิ่งได้อย่างสบายอารมณ์ ใบหน้าดูยิ้มแย้ม บางท่านวิ่งไปคุยไป หัวเราะไป ดูราวกับว่าไม่มีอาการเหนื่อยเลยสักนิด ผิดกับผมซึ่งแค่ขยับขาเพียง 15 นาทีไส้ก็ออกมากองข้างนอกแล้ว มันช่างน่าประหลาดใจยิ่งนัก ผมจะเริ่มต้นไขความพิศวงนี้อย่างไร

“กำแพงเมืองจีนไม่ได้สร้างเสร็จในวันเดียวฉันใด  Brilliant runner ก็ไม่ได้เกิดขึ้นในการวิ่งครั้งแรกฉันนั้น” ผมเริ่มไขปริศนาของการวิ่ง ด้วยการพัฒนานิสัยของนักวิ่ง “นิสัย” เกิดจากการทำอะไรซ้ำ ๆ  จนกระทั่ง “ติด” แล้วกลายเป็น “นิสัย” ในที่สุดนิสัยนั้นก็จะกลายเป็น “โปรแกรมชีวิต” ผมมุ่งเน้นสร้างการวิ่งให้เป็นนิสัย ในขั้นตอนแรกนี้ระยะทางและความเร็วดูเหมือนไม่มีความสำคัญ สิ่งที่สำคัญคือ จะวิ่งอย่างไรให้สามารถ วิ่งได้ตามแผนที่กำหนดเอาไว้ และอยากที่จะกลับมาวิ่งอีกในวันต่อๆไป

ในปลายเดือนมีนาคม ปีงูเล็ก ดวงตะวันใกล้ลับฟ้า ผมยืนอยู่ในสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง และออกวิ่งอย่างช้าๆ ด้วยวิธีแบบ นูปๆ คือ ถ้าผมวิ่งไปแล้วสามารถร้องเพลง “My Stupid Mouth” ของ JOHN MAYER ได้แสดงว่า วิ่งช้าไปแล้วแบบนี้ต้องเร่งฝีเท้าขึ้นสินะ แต่หากวิ่งๆอยู่เริ่มมีแนวโน้มหายใจไม่ทันแบบนี้ควรที่จะชะลอความเร็วลง โดยความเร็วที่เหมาะสมของ Noob runner ควรที่จะวิ่งไปแล้วสามารถสนทนาได้บ้างสั้นๆ แต่ไม่ถึงกับพูดได้เป็นชุดๆ เมื่อผมเริ่มต้นด้วยการวิ่งช้าๆ รู้สึกได้เลยว่าร่างกายค่อยๆอุ่นขึ้น อัตราการเต้นของหัวใจค่อยๆ เพิ่มขึ้นอย่างเป็นลำดับ มันทำให้วิ่งได้สบายขึ้นด้วย

ผมเปลี่ยนความคิดที่กำหนด “ระยะทาง” ในการวิ่ง แล้วหันกลับมาตั้งเป้าไว้ที่ “ระยะเวลา” แทน พร้อมกับตั้งมั่นที่จะวิ่งให้ครบตามเวลาที่ตั้งเอาไว้ โดยเริ่มกำหนดเวลาวิ่งไว้ที่ 30 นาที วิ่ง…วิ่ง และวิ่งไป จนเข้าสู่นาทีที่ 15 ของการวิ่ง ผมเริ่มรู้สึกหายใจไม่ทันความคิดแรกที่เข้ามาในหัวคือ “หยุดวิ่งเถอะ กลับบ้านดีกว่า” กำลังใจผมเริ่มลดลง Brilliant runner คงเป็นเพียงความฝัน และแล้วก็มีนักวิ่งสาวขาสวยท่านหนึ่งวิ่งแซงผมขึ้นไป อีกความคิดก็เข้ามาในหัวผมทันที “Noob runner เอ๊ยวิ่งให้ช้าลงสิ” ผมจึงชะลอความเร็วลงระบบหายใจผมก็เริ่มดีขึ้น วิ่ง…วิ่งและวิ่งต่อไปจนกระทั่งครบ 30 นาที

runner girl

“เราทำได้จริงๆ พรุ่งนี้จะกลับมาวิ่งอีกเพื่อให้ติดเป็นนิสัย หวังว่าคงได้เจอกันอีกนะนักวิ่งสาวขาสวยท่านนั้น ^^”  ผมรำพึงรำพันในใ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s